Młode ziemniaczki z masłem i koperkiem, czyli lato zawitało do Irlandii

kartofelki 031

To już trzecie lato w tym roku – tak podsumowała rewelacyjną wiadomość moja siostra. Tym razem lato trwało całe 3 dni… Lipiec nad Atlantykiem zazwyczaj jest dość deszczowy, więc każdy przebłysk słońca, każdy ciepły, suchy dzień to święto do oznaczenia w kalendarzu. Bo kiedy przestaje padać, wioska zamienia się w raj.

Wtedy z wdzięcznością myślę, ile radości daje mieszkanie nad oceanem, w pobliżu pięknej, piaszczystej plaży otoczonej pasmem górskim. Góry nad samiutkim oceanem robią wrażenie nie mniejsze niż wysokie, strome klify. Korzystamy więc, ile można. Co tam obiad – po południu, a nawet wieczorem warto wyskoczyć, by pochlapać się w wodzie. Szum morza uspokaja, wycisza, a fale oblewające łydki działają jak najlepszy masaż, są naturalną hydroterapią. Chodzenie po piasku boso pobudza receptory i działa doskonale na mięśnie stóp – wystarczy 15 minut spaceru, by poczuć się bardziej zrelaksowanym i zadowolonym. Morskie powietrze również przyczynia się do poprawy naszego samopoczucia.

kartofelki 021

 

Lekka, krótka pianka to letni niezbędnik w naszej części wyspy – gdy przychodzi przypływ, przynosi ze sobą chłodniejszą wodę. Królisia w swoim „kostiumie” bryka po falach ku zazdrości brata, który brodząc ze mną wzdłuż brzegu, z tęsknotą wodzi wzrokiem za siostrą i tatą wychylającymi się spomiędzy fal. Muszę go mocno trzymać, bo najchętniej pobiegłby prosto w wodę.

kartofelki 030

Niezbędnik plażowy mamy zawsze spakowany, by móc się w 5 minut zebrać i ruszyć na plażę oddaloną 3 minuty drogi od naszego domu. Po powrocie nikt nie ma głowy do wyszukanych obiadów. Królisia woła oczywiście o szybki makaron – uwielbia sztandarowe danie polskich przedszkoli sprzed lat, czyli makaron z twarogiem, cukrem i cynamonem. Z okazji upałów – przedwczoraj było 25°C, co tutaj jest anomalią (!) – zafundowałam Królisi kolejny wakacyjny przysmak z Polski. Młode ziemniaczki z masłem i koperkiem! I kefirem dla pełni szczęścia.

kartofelki 025

Chomiś był wniebowzięty, Królisia przerażona. Malutka z niedowierzaniem słuchała, że jej matka przynajmniej raz w tygodniu w czasie wakacji jadała ziemniaki z masłem, a do tego było jeszcze jajko sadzone. – Przecież jajko sadzone je się na śniadanie! – zdumienie mojej małej Irlandki sięga zenitu za każdym razem, gdy wspominam, że w Polsce jajka sadzone serwuje się też do obiadu. Kiedy oboje z mężem rozpływaliśmy się w zachwytach nad kulinarnym wspomnieniem dzieciństwa, nasze starsze dziecko ze zbolałym wyrazem twarzy przełykała „te nudne ziemniaki”, pomstując na barbarzyńskie zwyczaje rodziców. Dobrze, że chociaż kefir jej smakował!

kartofelki 023

MŁODE ZIEMNIAKI Z MASŁEM I KOPERKIEM

  • 1 kg młodych ziemniaków
  • 1/3 kostki masła
  • sól
  • świeży koperek
  • kefir (lub zsiadłe mleko) do podania

Wymyte ziemniaki wkładamy do osolonej wody, zagotowujemy. Gotujemy ok. 15 – 20 minut (w zależności od rozmiaru i gatunku ziemniaków). Koperek siekamy. Masło roztapiamy na garnuszku. Ugotowane ziemniaki odcedzamy, większe kroimy na kawałki (uważając, by się nie poparzyć – najlepiej w rękawiczkach lub pomagając sobie szczypcami). Ziemniaki polewamy masłem, mieszamy delikatnie. Wykładamy na talerze, posypujemy koperkiem i podajemy od razu. Najsmaczniejsze z chłodnym kefirem.

kartofelki 022

Penne z mozzarellą

penne z mozarella 024

Mam wrażenie, że odkąd zaczęły się wakacje, stoję ciągle przy desce do krojenia, a przy tym nic nie gotuję. Maluchy jak te pisklęta w gnieździe ciągle wołają o jedzenie, a przy tym wybredne są jak francuskie pieski. Podtykam im smakołyki, połkną nieomalże z talerzem, a za moment sterczą przede mną z miną wygłodzonego psa. Gdzie im się to mieści? Co do Chomisia, to wiem gdzie mu się mieści – najczęściej pod kanapą, ale Króliczka wpycha w siebie gargantuiczne ilości, a chuda jest jak niteczka. Gdy nadchodzi już długo oczekiwana pora obiadu, Malutka jak mantrę powtarza życzenie, by na obiad był makaron.

Nieważne z czym, ważne, że będzie makaron. Jak tak dalej pójdzie, zmienię nazwę bloga na Tysiąc potraw z makaronu… Żartuję, na pewno nie będzie tak źle. Jeszcze niedawno chciała jeść tylko ryż, ostatnio wrócił makaron do łask, ciekawe co będzie następne?! W każdym razie wczoraj na odczepnego zrobiłam wyjątkowo banalne rurki z mozzarellą – właściwie jedyną fantazją jest tu zapieczenie na koniec w piekarniku, by utworzyła się taka skorupka z sera na wierzchu. Przygotowanie obiadu zredukowane do minimum, żeby móc się oddać innemu hobby, a mianowicie szyciu ubranek dla lalki.

strappy tank top 022

Królisia zażyczyła sobie koszulkę na ramiączkach dla Sii, więc trzeba było to życzenie zrealizować. Porządkowałam ostatnio garderobę dzieci – rosną jak na drożdżach – i znów wór za małych rzeczy stanął w korytarzu. Postanowiłam zrobić mały recycling i z pidżamki wycięłam plecy – starczyło akurat na koszulkę. Biała podkoszulka w niebieskie paski to element niezbędny latem dla każdej elegantki, nawet takiej co mierzy tylko  46 cm! Lala może teraz opalać ramiona i czekać cierpliwie, aż znajdę czas na uszycie jej spódniczki do kompletu…

strappy tank top 023

penne z mozarella 022

PENNE Z MOZZARELLĄ

  • 2 puszki podłużnych pomidorów w całości (400 g każda)
  • 4 łyżki oliwy
  • 2 łyżki posiekanej pietruszki lub bazylii
  • 2 kulki mozzarelli (125 g każda)
  • 150 g parmezanu
  • sól
  • świeżo zmielony pieprz
  • 350 g makaronu penne rigate

Wstawiamy osoloną wodę na makaron. Mozzarellę kroimy w kostkę, parmezan ścieramy na dużych oczkach tarki. Piekarnik nagrzewamy do temp. 180°C.

Gdy woda zacznie się gotować, wrzucamy makaron, mieszamy i gotujemy ok. 9-10 minut (lub tyle, ile podaje instrukcja na opakowaniu). Do rondla wlewamy oliwę oraz pomidory, stawiamy na średnim ogniu i podgrzewamy, rozbijając pomidory drewnianą łyżką. Wrzucamy połowę porcji parmezanu, całą posiekaną zieleninę i przyprawiamy do smaku. Zagotowujemy i zdejmujemy z palnika.

Ugotowany makaron odcedzamy, a nastepnie przekładamy do żaroodpornego naczynia. Zalewamy sosem i dodajemy pokrojoną mozzarellę, mieszamy całość. Posypujemy pozostałym parmezanem i wstawiamy na 10 minut do piekarnika. Podajemy od razu.

penne z mozarella 023

(przepis Twiggy dla The Meat Free Monday Cookbook – zmieniłam tylko proporcje)

Domowa granola z morelami, orzechami laskowymi i pestkami słonecznika

granola 023

Króliczka da się posiekać za jakiekolwiek płatki z mlekiem na śniadanie. Kiedy my opychamy się jajkami na bekonie, tudzież jajecznicą z boczkiem, nasze dziecko z zapałem zajada „karmę dla chomika”, jak to zwykł mawiać mój tata. Dziś zawisły czarne chmury nad moją głową, gdy Malutka odkryła, że zapas muesli się wyczerpał. Postanowiłam wysprzątać kuchenne szafki i zużyć choć część orzechów i suszonych owoców, które tam zalegają, żeby zrobić dziecku granolę. Bakalie do mojej kuchni chyba są wnoszone przez myszy, bo zawsze borykam się z ich nadmiarem.

Tym razem udało mi się zużyć pestki słonecznika i orzeszki laskowe, zawsze to luźniej na półce. Granolę można przygotować z dowolnych składników – po prostu dodajcie ulubione orzechy i pestki do płatków owsianych, uprażcie je z miodem lub złocistym syropem, dosypcie suszonych owoców i gotowe. Chociaż preferuję miód, to musiałam dodać golden syrup, bo akurat miód schodzi nam w ogromnych ilościach – używany jest jako smakołyk, kosmetyk i lekarstwo.

granola 022

Granolę czasami stawia się jako przykład superzdrowego śniadania, ale mnie się tak bardzo zdrowa nie wydaje. Raz – jest to śniadanie na słodko (dlatego tak bardzo kocha je nasza córka), a dwa – ile trzeba jej zjeść, żeby czuć się najedzonym. Szczerze mówiąc, wolę świeże produkty niż suszone, ale od czasu do czasu chętnie podkradnę porcję płatków z sekretnego słoika Królisi. W każdym razie domowa wersja jest na pewno zdrowsza od kupnej, gdyż zawiera znacznie mniej cukru, bo smaku daje jej duża ilość bakalii. W przepisie poniżej jest ich więcej niż samych płatków, w kupnej granoli będzie ich tylko kilka procent! Przygotowanie nie jest ani trudne, ani pracochłonne, a przy tym można zużyć zawartość wszystkich napoczętych opakowań.

granola 021

GRANOLA Z MORELAMI, ORZECHAMI LASKOWYMI I PESTKAMI SŁONECZNIKA

  • 300 g płatków owsianych
  • 115 g orzechów laskowych
  • 120 g rodzynek
  • 110 g suszonych moreli
  • 60 g pestek słonecznika
  • 2 łyżki oleju słonecznikowego
  • 3 łyżki „złotego syropu”
  • 3 łyżki naturalnego, płynnego miodu

Piekarnik nagrzewamy do 180°C (z termoobiegiem). Miód, golden syrup i olej wlewamy do rondelka i na małym ogniu podgrzewamy, aż się staną się rozpuszczą i połączą. Do dużej miski wsypujemy orzechy laskowe, pestki słonecznika i płatki owsiane, mieszamy, a następnie zalewamy syropem, mieszamy raz jeszcze i wykładamy na blaszkę z rantem, rozprowadzając równo. Pieczemy ok. 10 minut, wyjmujemy blaszkę i mieszamy składniki, wstawiamy ponownie do piekarnika na kolejne 10 minut, pilnując, by zbytnio nie przypiec – płatki mają tylko lekko zbrązowieć.

Po wyjęciu odstawiamy do przestudzenia. Morele kroimy w kosteczkę. Dodajemy wraz z rodzynkami do przestudzonej granoli. Granolę przechowujemy w czystym, szczelnym pojemniku. Podajemy z ulubionym mlekiem lub jogurtem na śniadanie.

granola 024

Makaron „Primavera” Artiego Bucco

primavera 022

Makaron “Primavera” to danie stosunkowo nowe, bo narodziło się już po drugiej stronie oceanu, w Kanadzie w latach 70. Gdy przepis zyskał na popularności o autorstwo upomniało się kilka osób w ten lub inny sposób związanych z restauracją „Le Cirque” w Nowym Jorku. Część z nich zgadzała się co do jednego – że danie wymyślili w kanadyjskiej Nowej Szkocji. Faktem jest, że ówczesny szef kuchni w „Le Cirque” nie kwapił się, by wpisać potrawę w restauracyjne menu. Pojawiła się jako okazyjna specjalność, a stała się przebojem po artykule w 1977 roku w „New York Timesie”, gdzie ukazał się też przepis na to niewyszukane danie. Nieoczekiwany sukces sprawił, że znalazło zaraz kilku ojców makaronu „Primavera”, co nie powinno dziwić, bo który kucharz nie chciałby przejść do historii jako autor kultowego dania. Nazwisk pretendentów nie będę przytaczać, bo żaden nie został oficjalnie uznany za twórcę, a i samo danie nie ma klasycznej wersji, a wręcz przeciwnie – jest idealne do interpretowania go po swojemu.

Podstawą jest sos z masła, gęstej śmietany oraz parmezanu, do tego obowiązkowo muszą dojść świeże warzywa – prawie w każdej wersji znajdziecie brokuły, szparagi, groszek i cebulę. Pozostałe dodatki są już zupełnie dowolne, możecie dodać marchewkę, jak w przepisie poniżej, pomidorki koktajlowe, krewetki, kurczaka, cukinię, paprykę, rzodkiewkę, kukurydzę a nawet pieczarki. Nie zapomnijcie o świeżych ziołach, nic tak jak one nie podnosi smaku włoskich potraw!

Przepis, z którego korzystałam, zaczerpnęłam z książki kucharskiej inspirowanej serialem Rodzina Soprano. Serialu nie muszę Wam polecać, na pewno znacie, ale książkę Allena Ruckera i Michelle Sciocolone polecam jako lekturę na lato. Przepisy w niej są bardzo proste i wręcz idealne na letnie miesiące, ale najlepsze są opowieści. Książka jest przede wszystkim wprowadzeniem do życia rodziny amerykańskich Włochów, ale autorzy – wchodząc w role postaci z serialu – wprowadzają nas przez kuchenne drzwi. Naszym gospodarzem jest Artie Bucco, właściciel filmowej restauracji „Nuovo Vesuvio”, którego postać uczyniono narratorem. Zabawne, lekkie i kolorowe historie, porady oraz komentarze są siłą tej nietypowej książki kucharskiej. Dostałam ją od mojej mamy, która wie najlepiej, co dobre. Buon appetito!

primavera 021

MAKARON „PRIMAVERA”

  • 3 łyżki masła
  • ½ cebuli
  • 2 średnie marchewki
  • ¾ szklanki różyczek brokuła
  • 180 g zielonych szparagów
  • 90 g groszku (świeżego lub mrożonego)
  • 200 ml crème fraîche
  • świeżo zmielony pieprz
  • sól
  • 10 listków bazylii
  • 300 g makaronu (tagliatelle, fettuccine lub ewentualnie spaghetti)
  • ½ szklanki świeżo startego parmezanu
  • kilka listków bazylii i odrobina parmezanu do podania (opcjonalnie)

W garnku zagotowujemy 3 litry posolonej wody. Umyte szparagi kroimy na kawałki (ok. 1 ½ cm). Umyty brokuł dzielimy na małe różyczki. Wrzucamy go gotującej się wody na minutę. Wyjmujemy małym sitkiem z rączką lub łyżka cedzakową, odkładamy na bok. Wody nie wylewamy, tylko odstawiamy na bok – w niej ugotujemy makaron.

Cebulę obieramy i kroimy w kosteczką. Groszek, jeśli mrożony, rozmrażamy – wystarczy zalać zimną wodą i odstawić na kilka minut. Marchewkę obieramy i kroimy w ćwierćplasterki. W drugim rondlu roztapiamy masło ma średnim ogniu, wrzucamy marchewkę i cebulę, smażymy przez 5 minut, aż nieco zmiękną.

Wstawiamy ponownie garnek z woda na kuchenkę, wrzucamy makaron i gotujemy al dente (wg instrukcji na opakowaniu). Do rondla z marchewką dokładamy śmietanę, różyczki brokuła, szparagi oraz groszek, mieszamy, doprawiamy pieprzem. Gotujemy na małym ogniu kilka minut. Bazylię kroimy w paseczki, dodajemy do sosu i wyłączamy palnik pod rondlem.

Gdy makaron jest ugotowany, odcedzamy go i przekładamy do rondla z sosem. Dokładnie mieszamy, dodajemy starty ser, mieszamy raz jeszcze i od razu podajemy. Każdą porcję dekorujemy listkami bazylii i odrobiną sera (wg uznania).

primavera 023
(przepis z moimi zmianami wg Książki kucharskiej rodziny Soprano)

Spaghetti z pesto z jarmużu

pasta jarmuż 024.jpg

Mieszkałam przez 24 lata w Katowicach. Wiadomo smog, kopalnie, Rawa mieniąca się wszystkimi kolorami tęczy. I gołębie – wcale nie mniej niż w Krakowie. Staruszki okupujące ławki na placu Miarki, by dokarmiać gołębie. Staruszki dokarmiające gołębie na przystankach, na podwórkach, na parapetach i balkonach. W wiecznym konflikcie nie tylko z nienawidzącym gołębi mieszkańcami, nie tylko z pracownikami wydziału biologii i weterynarzami, którzy grzmią, że dokarmianie chlebem szkodzi ptakom, ale także z miłośnikami rasowych gołębi, bo gołębiarzy na Śląsku jest sporo. Katowice to upaćkane przez gołębie parapety, samochody, upstrzone pomniki, latarnie miejskie a nawet skrzynki pocztowe. I ten charakterystyczny zapach, gdy mijasz chmarę zgromadzoną nad okruchami kajzerki…

Gdy przeprowadziłam się do Sligo, nie było w nim żadnego wysokiego budynku, a co za tym idzie, nie było też gołębi. Bo gołębie kochają wysokość. Z czasem miasto zyskało kilka wyższych budowli, a wraz z nimi niewielką ilość znienawidzonych ptaków. Na wsi to już o gołębia trudno, kilka cukrówek lata po okolicy. Nie znaczy to, że nie mamy czego sprzątać. Mamy. Mamy żarłoczne mewy, które szczególnie upodobały sobie celowanie w okna połaciowe. Mewy tłoczą się zazwyczaj w porcie. Gdy rybacy przypływają z kutrami i robią selekcję połowu, mewy mają ucztę. Czasami jednak zapuszczają się w poszukiwaniu gniazd innych ptaków, a koło mnie mieszka cała kolonia kawek i gawronów. Wiecie jak dzielnie walczą w obronie swych gniazd. Wtedy już innego mewom nie pozostaje jak dobrać się do psiej miski. Naprawdę niczym nie pogardzą, dlatego tak wiele ich również żeruje przy nadbrzeżnych hotelach, wyjadając zawartość kubłów na śmieci.

pasta jarmuż 022

pasta jarmuż 023

Obserwuję sobie ptaki podczas gotowanie, bo skrzydła pozwalają im na dostanie się w pobliże okna. Płot udaje się sforsować tylko kotom, ślimaki i małe robaczki prześlizgną się pod spodem, a ptaki nie znają granic. Patrzę więc na małe, pocieszne rudziki, na wiecznie wystraszone sikorki, na zięby, pliszki, kawki, gawrony, sroki, kosy, cztery cukrówki i okazyjnie przylatujące mewy. Widzieliście kiedyś, jak zmyślnie małe ptaszki radzą sobie z rozłupaniem ziarna słonecznika? Albo jak bezczelnie mewy potrafią ukraść kanapkę nieopatrznie pozostawianą na stole na podwórku? A gawrony, którym zdarza się gratka złapać coś z grilla, gdy grillujący wolą jeść w domu?

Mnie się jeszcze marzy zobaczyć bociana połykającego żabkę, bo „żurawia połykającego żurawinę” mogę sobie wyobrazić… To mój mąż, który zasiadł do spaghetti z pesto z jarmużu. Zjadł, ale nakombinował się, jakby to przyprawić, żeby zabić smak zielska. Króliczce natomiast trzęsły się uszy i wciągnęła swoją porcję błyskawicznie. Jeszcze domagała się dokładki! Jarmuż albo się lubi, albo nie. Nic na siłę, przynajmniej jeśli nie jest się moim mężem..

pasta jarmuż 025

SPAGHETTI Z PESTO Z JARMUŻU

  • 40 g orzechów włoskich
  • 4 ząbki czosnku
  • skórka i sok z cytryny
  • 200 g jarmużu
  • 100 ml oliwy
  • 60 g parmezanu oraz odrobinę do przybrania
  • sól
  • świeżo zmielony pieprz
  • świeżo starta gałka muszkatołowa
  • 400 g spaghetti

Orzechy włoskie opiekamy ok. 6 minut w piekarniku nagrzanym do 180°C (alternatywnie możemy uprażyć na suchej patelni). Jarmuż myjemy i odcinamy liściom ogonki. Parmezan ścieramy na tarce.

Spaghetti gotujemy w osolonej wodzie wg. instrukcji na opakowaniu.

Orzechy włoskie miksujemy w malakserze wraz z obranym czosnkiem, skórką otartą z jednej cytryny oraz wyciśniętym z niej sokiem. Partiami dodajemy jarmuż i miksujemy, aż będzie drobno posiekany. Dodajemy sól, pieprz i gałkę muszkatołową. Ciągle miksując, wlewamy stopniowo oliwę, aż uzyskamy gęsty sos. Przekładamy całość do dużej miski, dodajemy parmezan, a następnie całość mieszamy. Dolewamy ok. 50 ml wody, w której gotował się makaron do pesto, a następnie odsączamy spaghetti. Makaron mieszamy z pesto, posypujemy odrobiną sera i podajemy od razu.

pasta jarmuż 021
(wg „Easy Food” April 2016 z drobnymi zmianami)

 

Falafele z ciecierzycy i batatów

falafel 022

Falafele, czyli wegetarianizm nie jest zły. Całkiem niedawno pokazałam Wam kotlety z marchewki, które są arcypyszne, ale też koszmarne w przygotowaniu. Napisałam wtedy, że jak ktoś chce spróbować gotować jak jarosz, ale w gruncie rzeczy szuka powodu, by się skutecznie zniechęcić, to jest to przepis idealny. Dzisiaj mam przepis idealny dla tych, którzy chcieliby uniknąć rozczarowania i ugotować prosty i pyszny wege obiad, który niczego nie udaje.

To ostatnie sformułowanie jest kluczem do sukcesu. Jarska dieta może być tak kolorowa, różnorodna, bogata w smaki i konsystencje, że potrawy w stylu sojowy schabowy zdają się być kiepskim żartem. Wystarczy sięgnąć do bogactwa kuchni, które tradycyjnie były kuchniami głównie bezmięsnymi – jak kuchnia indyjska czy egipska – by zanurzyć się w świat nieskończonej ilości przepisów i inspiracji. Paradoksalnie praktycznie każda tradycyjna kuchnia regionalna obfituje w dania bezmięsne, bo przez stulecia mięso bardzo rzadko trafiało na stół zwykłego zjadacza chleba. Właśnie dlatego stało się symbolem władzy i dobrobytu, a dopiero dzięki przemysłowej hodowli przestało być towarem dostępnym nielicznym.

Chociaż nie jestem jaroszem, bo nie pogardzę stekiem czy solidnym gulaszem, a za kaczką wprost przepadam, to jednak nie wyobrażam sobie codziennie wcinać mięso na obiad. Przesada w żadną stronę nie jest dobra, dlatego nawet zdeklarowanych mięsożerców warto czasem nakarmić wegetariańskimi daniami, a takie falafele naprawdę mogą zaskoczyć. Są pyszne, możecie mi wierzyć na słowo.

falafel 033

FALAFELE Z CIECIERZYCY I BATATÓW

  • ½ kg batatów
  • 1 puszka ciecierzycy (400 g)
  • 3 ząbki czosnku
  • 6 zielonych cebulek
  • 1 mała czerwona cebula
  • mały pęczek natki pietruszki
  • mały pęczek kolendry
  • sok z 1 cytryny
  • 2 łyżki sosu sojowego
  • 3 łyżeczki kminu rzymskiego całego
  • 2 łyżeczki mielonego kminu rzymskiego
  • 2 łyżeczki mielonej kolendry
  • 1 łyżeczka papryki
  • szczypta pieprzu kajeńskiego
  • ½ łyżeczki pieprzu
  • szczypta soli
  • 2 łyżki ziaren sezamu

Piekarnik nagrzewamy do 180°C (z termoobiegiem). Bataty myjemy i kroimy na kawałki (bez obierania). Układamy na blaszce i pieczemy przez 25 minut. Upieczone bataty przekładamy do dużej miski. Dodajemy odsączoną i opłukaną ciecierzycę, obrane ząbki czosnku, sok z cytryny oraz przyprawy: mielony kmin rzymski, mieloną kolendrę, paprykę, pieprz kajeński, sól, pieprz i sos sojowy. Całość blendujemy, uważając, by nie zostały większe kawałki.

Cebulę obieramy, zieloną cebulkę myjemy i odcinamy korzonki. Zieloną cebulkę, czerwoną cebulę oraz świeże zioła siekamy, dodajemy do masy na kotlety, dosypujemy ziarna kminu rzymskiego. Całość dokładnie mieszamy.

Formujemy 4 duże kotlety lub 8 mniejszych, obtaczamy w sezamie. Układamy na blaszce i pieczemy 15-20 minut, w połowie pieczenia obracamy kotlety. Podajemy z relishem pomidorowym lub paprykowym i sałatą. Do falafeli pasuje też hummus i chlebki pita.

falafel 021

(wg „Easy Food” April 2015)

Bakłażany w pomidorach po włosku oraz o polowaniu na muchy…

polowanie028

Wreszcie ciepło, wreszcie słonecznie, wreszcie otwieramy okna okna i drzwi na oścież, by pozbyć się resztek zimowego powietrza z wszystkich kątów i napełnić dom zapachem pól, łąk, świeżo skoszonej trawy, upajających kwiatów i całej przyrody, która rozkwita jak szalona. A wraz z wiosennym zefirkiem do domu wpadają nieproszone, jedna za drugą, muchy utrapione. Małe, duże, te, co gryzą i te, co tylko jak głupie pod lampą się kręcą. Wszystkie brzęczące, brudzące i znienawidzone.

polowanie0222

Sezon polowań na muchy rozpoczął się na dobre! Wszystkie chwyty dozwolone, każdy broni się jak może. Nowocześni mają lampy wiatrakowe, gadżeciarze elektrofumigatory, higieniści spreje, tradycjonaliści eleganckie lepce, zwolennicy działań niekonwencjonalnych naklejki na szybach, leniwi siatki w oknach i drzwiach, a aktywni zestaw pacek na każdą okazję. Dwa ostatnie sposoby wykorzystujemy w naszym domu – siatka to rozwiązanie dla zmęczonych rodziców, a packi to świetna zabawa dla hiperaktywnych dzieci. Króliczka ma już takie doświadczenie, że niedawno w którymś ze sklepów wyszukała sobie packę z teleskopową rączką i bardzo giętką łapką na końcu, bo empirycznie dowiodła, że z twardszego plastiku łamią się podczas uderzania z impetem o ściany i okna. Trening czyni mistrza, a Malutka ćwiczy od lat szermierkę packą na owady, zaś hymnem wypraw przeciwko muchom jest wierszyk Brzechwy!

Król Borowik Prawdziwy szedł lasem
postukując swym jedynym obcasem,
a ze złości brunatny był cały,
bo go muchy okrutnie kąsały.

Tedy siadł uroczyście pod dębem
I rozkazał na alarm bić w bęben:
„Hej, grzyby, grzyby,
Przybywajcie do mojej siedziby,
Przybywajcie orężnymi pułkami,
Wyruszamy na wojnę z muchami”.

polowanie021

polowanie024

Dzielni wojownicy muszą się dobrze odżywiać, a słońce i pogoda skłania ku sięganiu po przepisy z południa Europy. Bakłażany w sosie pomidorowym z czerwonym winem i dużą ilością włoskich serów to uczta dla podniebienia. Do gotowania zużyjemy tylko lampkę wina, dlatego warto otworzyć butelkę dobrego trunku – resztę będziemy mieć na miły wieczór z ciekawym filmem. Pozostając w temacie polecam „Polowanie na muchy” Wajdy. Chociaż film jest sprzed blisko pół wieku, tematyka jest aktualna – to, co w filmie jest satyrą, dziś dla wielu może okazać się lustrzanym odbiciem.

Skarzanka Hanna;Skarzanka Ewa;Malanowicz Zygmunt;Braunek Malgorzata;

polowanie0225

BAKŁAŻANY W POMIDORACH PO WŁOSKU

  • 1 ½ kg bakłażanów
  • 4 ząbki czosnku
  • 2 puszki podłużnych, całych pomidorów (400 g każda)
  • 150 ml czerwonego wina
  • 2 kulki mozzarelli
  • 150 g parmezanu
  • 50 g bułki tartej
  • sól
  • świeżo zmielony pieprz
  • 1 łyżeczka suszonego oregano
  • ½ łyżeczki cukru
  • pęczek świeżej bazylii
  • oliwa

Bakłażany kroimy wzdłuż na plastry grubości ok. 0,5 cm, posypujemy z dwóch stron solą, układamy w durszlaku i odstawiamy na pół godziny.

W międzyczasie obieramy i rozgniatamy czosnek, następnie rozgrzewamy oliwę w rondlu na średnim ogniu i wrzucamy czosnek. Smażymy minutę, wlewamy wino i pomidory. Zagotowujemy, rozgniatając przy tym pomidory o brzeg garnka. Mieszamy, zmniejszamy nieco ogień, dodajemy cukier, oregano i doprawiamy sola i pieprzem. Gotujemy na małym ogniu przez 40-45 minut, mieszając od czasu do czasu. Miksujemy sos ręcznym blenderem.

Gdy sos się gotuje, włączamy piekarnik i nagrzewamy do 160°C (z termoobiegiem). Płuczemy bakłażany i wycieramy papierem kuchennym. Na patelni rozgrzewamy oliwę na dużym ogniu, partiami smażymy plastry bakłażanów, odsączamy je następnie na kuchennym papierze.

Natłuszczamy oliwą naczynie żaroodporne. Smarujemy dno sosem pomidorowym, układamy warstwę bakłażanów. Mozzarellę kroimy w plasterki, a parmezan ścieramy na małych oczkach tarki. Na bakłażany wylewamy porcję sosu, posypujemy parmezanem, dajemy kilka plastrów mozzarelli i kilka listków bazylii, solimy i pieprzymy, a na koniec przykrywamy warstwą bakłażanów. Postępujemy tak, aż do wyczerpania składników, kończąc warstwą sosu. Na wierzchu wysypujemy bułkę tartką i resztkę parmezanu.

Pieczemy ok. 30 minut. Wyjmujemy i odstawiamy na 10 minut, dopiero potem kroimy ostrym nożem na porcje. Zapiekanką podajemy przybraną bazylią.

polowanie026

(wg „Easy Food”  April 2016 z moimi zmianami)
Kadr z filmu “Polowanie na muchy” ze zbiorów FN